يعنى تقييد سلب همچون تقييد مسلوب ممنوع مىباشد . بان يلحظ حال الانقضاء الخ : با قرينهء « ايضا » بيان براى ممنوع بودن تقييد مسلوب و سلب بوده به اينكه قيد « حال الانقضاء » پس از ممنوع دانستن تقييد سلب و مسلوب بايد در طرف ذات يعنى مسلوب عنه ملاحظه كرد . فى طرف الذّات الجارى عليها : ضمير در « عليها » به ذات برمىگردد . فيصحّ سلبه مطلقا به لحاظ هذا الحال : ضمير در « سلبه » به مشتقّ برگشته و مقصود از « مطلقا » يعنى بدون تقييد به هيچ‌يك از حال تلبّس و حال انقضاء و مقصود از « هذا الحال » حال انقضاء مىباشد . كما لا يصحّ سلبه به لحاظ حلال التّلبّس : ضمير در « سلبه » به مشتقّ برمىگردد . انّه لا يتفاوت فى صحّة السّلب : ضمير در « انّه » به‌معناى شأن بوده و ضمير فاعلى در « يتفاوت » به قرينهء مقام به بحث برمىگردد . يعنى همانا كه تفاوت نمىكند بحث در صحّت سلب بين اينكه الخ . عمّا انقضى عنه المبدأ : ضمير در « عنه » به « ماء موصوله » كه به‌معناى ذات بوده برمىگردد . و كونه متعدّيا : ضمير در « كونه » به مشتقّ برمىگردد . عمّن يكون فعلا غير متلبّس بالضّرب : ضمير در « يكون » به « من موصوله » كه به‌معناى ذات بوده برگشته و مقصود از « فعلا » زمان حال يعنى زمان نطق مىباشد . و كان متلبّسا به سابقا : كلمهء « واو » حاليه و جمله نيز جملهء حاليه بوده و ضمير در « كان » به « من يكون فعلا غير متلبّس بالضّرب » و در « به » به ضرب برمىگردد . و امّا اطلاقه عليه فى الحال : ضمير در « اطلاقه » به مشتقّ يعنى ضارب و در « عليه » به « من يكون فعلا غير متلبّس بالضّرب » برگشته و مقصود از « فى الحال » زمان نطق مىباشد .